Dziękuję bardzo, pani marszałek.
Pani Marszałek! Pani Minister! Szanowni Państwo! Krótkie pytanie. Omawiany projekt wprowadza podstawy prawne, które umożliwią stworzenie systemu teleinformatycznego e-krew, zawierającego informacje o dawcach krwi, o zdarzeniach niepożądanych. Będzie on także służył sprawozdawczości, co bardzo ważne. Czy pani minister może rozszerzyć, uszczegółowić ten temat, szczególnie z uwzględnieniem kosztów tego projektu? Dziękuję.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość pragnę krótko podsumować informację dotyczącą realizacji ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝ w 2014 r.
Program realizowany był w pięciu obszarach, które zresztą wynikały z planu: profilaktyka, leczenie i rehabilitacja, ograniczenie szkód zdrowotnych i reintegracja społeczna, współpraca międzynarodowa oraz badania i monitoring. Materiał, który był sprawozdaniem, składa się z dwóch części. Przedstawiono tam zjawisko z perspektywy epidemiologii, przedstawiono najnowsze dane dotyczące rozpowszechniania i używania narkotyków, konsekwencji zdrowotnych i społecznych związanych z używaniem narkotyków oraz ogólną analizę trendów obserwowanych w tym zakresie. Zostały również opisane aktywności podejmowane przez poszczególne podmioty, instytucje w ramach realizacji tego programu. Omawiana informacja została uzupełniona - zresztą to już było powiedziane wcześniej - o problem tzw. dopalaczy, czyli nowych środków psychoaktywnych, których negatywne oddziaływanie znalazło szczególne odzwierciedlenie w roku 2015: większa liczba, 7 tys., hospitalizacji i duża liczba zgonów.
Przechodzę do omawiania obszarów. Profilaktyka. To jest najważniejszy obszar działań. Tutaj, działając dobrze, skutecznie, możemy uzyskać największe efekty. Wszystkie podmioty zobowiązane w tym krajowym programie włączyły się właśnie w ten zakres, w zakres profilaktyki, poprzez różnego rodzaju programy, promowanie dobrych relacji rodzinnych. Tutaj uwagę zwróciła ulotka wydana przez Główny Inspektorat Sanitarny, w której to jest idea przedstawienia dobrych relacji pomiędzy rodzicami a dziećmi. Jasno wytyczony system wartości, życzliwość, akceptacja, codzienny kontakt, rozmowy, zainteresowanie sprawami dziecka pomagają uchronić przed narkotykami. To jest po prostu bardzo ważna sprawa, która powinna dotrzeć do wszystkich rodziców. Trzeba sobie po prostu zdać sprawę, jeśli rodzice nie będą uświadomieni, że ich dobry kontakt z dziećmi jest w stanie zapobiec właśnie wpadaniu w ten system niebytu, a potem narkotyków.
Krajowe biuro realizowało aż 158 programów. Oddziaływało to na ponad 240 tys. osób. Inspekcja sanitarna prowadziła też wiele akcji profilaktycznych. Ze sprawozdania wynika, że dotarła do kilkuset tysięcy osób. Również ministerstwo edukacji skutecznie włączyło się w te działania. Zakłady pracy - tu też można odnotować, że to jakiś dobry początek. Pozyskano 221 firm, z czego 207 wdrożyło program, docierając z materiałami do 55 tys. pracowników.
Realizowany był również europejski program edukacji. Opierał się na skutecznych metodach kształtowania przekonań normatywnych, zmiany postaw i wzmacniania umiejętności chroniących. Przeszkolono prawie 300 nauczycieli, a program był realizowany przez 352 gimnazja. Krajowe biuro oceniło ten program i jego efekty pozytywnie. Również, jak wspomniałam, odnotowano, że ministerstwo edukacji też podjęło w tym zakresie w miarę skuteczne działania.
Łączna liczba programów promocji zdrowia psychicznego wynosiła 13. Te 13 programów było właśnie pozytywnie zaakceptowanych, odpowiedniej jakości. Programy te realizowane są niestety w niewielkim odsetku polskich szkół i konieczna jest mobilizacja samorządów i kuratoriów do realizacji programów dobrej jakości. Samorządy, w tym wojewódzkie, włączyły się do profilaktyki selektywnej. Dotarły do ponad 10 tys. osób. Samorządy podjęły również współpracę z mediami, tylko jest to, jak myślę, początek tej drogi, ponieważ 6 urzędów marszałkowskich wydało 78 komunikatów i 27 artykułów. Myślę, że w tym momencie jest jeszcze dużo w tym obszarze do zdziałania.
Natomiast w ramach obszaru: leczenie, rehabilitacja i ograniczenie szkód społecznych, NFZ zwiększył finansowanie na ambulatoryjną opiekę, ale wiele osób nie ma jeszcze dostępu do leczenia substytucyjnego. Konieczne jest również objęcie osób dotkniętych problemem narkomanii opieką środowiskową, która jest niezbędna do zapewnienia kompleksowej opieki. Leczenie i właśnie funkcjonowanie w środowisku - tutaj samorządy na przykładzie urzędów marszałkowskich wsparły trzy hostele i pięć centrów integracji społecznej, czyli też jest to początek drogi.
Kolejny bardzo ważny problem to redukcja podaży. Niepokoi wzrost liczby nielegalnych plantacji konopi indyjskich i ich sprzedaż na polskim rynku. Konieczne jest również opracowanie, ograniczenie dostępu do marihuany. Aktualnie najważniejsze i najgroźniejsze zagrożenie stanowią nowe substancje psychoaktywne, tj. dopalacze. Istniejące przepisy prawne oraz podejmowane działania w celu ich wyeliminowania są po prostu nieskuteczne. Należy podjąć zdecydowane działania, aby doprowadzić do poprawy sytuacji.
Ostateczne wnioski to: konieczność zapewnienia większej kontroli i koordynacji środków wydatkowanych z programu oraz kontroli i koordynacji realizowanych programów profilaktycznych, objęcie osób dotkniętych problemem narkomanii kompleksową opieką, leczeniem stacjonarnym, ambulatoryjnym, opieką środowiskową, mocniejsza promocja zdrowia psychicznego, adresat: całe społeczeństwo, a także zdecydowana identyfikacja walki z nowymi środkami, substancjami psychoaktywnymi, czyli dopalaczami, ponieważ te środki wywołują znacznie większe szkody, nieznane dotąd substancje psychoaktywne po prostu wpływają bardzo negatywnie na zdrowie, a nawet życie człowieka, kilkukrotne zażycie tych dopalaczy zmienia człowieka już nieodwracalnie.
Aktualizacja listy substancji zakazanych - tak się dzieje - jest po prostu nieskuteczna. Okazuje się, tzn. są dowody, o których już wspomniałam, że w roku 2015 było 7 tys. hospitalizacji i 24 zgony. A więc potrzeba zapewne prac legislacyjnych, zaostrzeń przepisów. Potrzebna jest też bieżąca współpraca międzyresortowa i - ostatnia rzecz - śledzenie handlu internetowego. Zmniejszyła się liczba punktów, gdzie można dostać dopalacze, natomiast handel internetowy kwitnie, skutecznie zastępuje dotychczasowe punkty, np. młodzież zamawia narkotyki i odbiera je w skrzynkach pocztowych, jako przekazy pocztowe.
Program powinien być uzupełniany o bieżące doświadczenia i konsekwentnie realizowany przez kolejne lata.
Klub Prawa i Sprawiedliwości wnioskuje o przyjęcie informacji o realizacji ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝ w roku 2014. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Pani Marszałek! Panie Ministrze! Jesteśmy po pierwszej edycji ˝Narodowego programu ochrony zdrowia psychicznego˝ na lata 2011-2015. Jednak podczas tej edycji nie udało się wprowadzić modelu środowiskowego opieki psychiatrycznej. W tej chwili opieka psychiatryczna jest realizowana przez ok. 1200 podmiotów słabo zintegrowanych lub niezintegrowanych. Zastępowanie leczenia szpitalnego innymi formami nie jest wcale wspierane, a czasami wręcz karane.
W innych krajach model środowiskowej opieki psychiatrycznej od dawna przestał być eksperymentem, jest powszechnie aprobowanym i realizowanym sposobem funkcjonowania ochrony zdrowia psychicznego, realizowanym w sposób różnorodny, stosownie do krajowych warunków i sposobów. Tymczasem u nas od czasu wprowadzenia ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, czyli od roku 1994, nie było istotnych działań kolejnych rządów wpływających korzystnie na jakość lecznictwa psychiatrycznego, wręcz ta jakość lecznictwa psychiatrycznego obniża się w stosunku do przeciętnego poziomu jakości innych świadczeń, w innych specjalnościach ze względu oczywiście na nieodpowiednie finansowanie, a także na brak reform.
Pan minister zdrowia powołał zespół do spraw wdrożenia pilotażu programu psychiatrii środowiskowej. Było to 19 kwietnia br. Pytanie jest takie: Czy ten zespół wypracował już wnioski, przynajmniej wstępne, czy pan minister te wnioski zaaprobował? Następne pytanie: Czy planowany pilotaż ma szansę
być zainicjowany, ruszyć w bieżącym roku? Jak dużo czasu potrzeba, by przygotować stosowne zmiany w ustawach i rozporządzeniach? I czy jest konkretny plan co do liczby ośrodków, które wezmą udział w pilotażu? Czy będą mogły brać udział wszystkie, które zgłoszą chęć, czy będą jakieś ograniczenia?
Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji zaproponowała obniżkę taryfikacji kardiologii inwazyjnej, która od lat była bardzo dobrze wyceniana. Tę kardiologię prowadzą też szpitale publiczne. Dzięki jej wysokiej wycenie mogą one finansować inne zakresy świadczeń, które są od lat niedoszacowane, niedofinansowane i z tego też powodu pacjenci są przez wiele jednostek po prostu niechciani. Takie zakresy to interna, ortopedia urazowa, psychiatria i inne zachowawcze. Czy pan minister może zapewnić, że środki pozyskane właśnie z obszaru kardiologii będą przekazane na te świadczenia, które od dawna są niedofinansowane?
Jeszcze w sprawie pakietu onkologicznego. On musi być poprawiony. Był zbyt szybko wprowadzony, nie liczono się z konsultacjami, a kłopoty, które mają jednostki, które prowadzą onkologię, są powodowane tym, że lekarze POZ-u nie wypisują kart DiLO. Nie wypisują ich z tego powodu, że wypełnianie tych kart jest ogromnie czasochłonne. Tak, absolutnie tak. Dam przykład z jednego szpitala. Na ok. 800 osób leczonych onkologicznie tylko 65 zostało rozliczonych, gdyż były karty DiLO wypisane przez lekarzy POZ-u. Druga sprawa to zbyt rygorystycznie określone zasady rozliczania lekarzy z błędnej diagnostyki. Z tego powodu obawiali się wypełniania kart. Dlatego to trzeba po prostu poprawić. Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Pani Premier! Wysoka Izbo! Dzisiaj rozmawiamy o Centrum Zdrowia Dziecka, a właściwie o proteście pielęgniarek, który wciąż trwa. Jednak mam nadzieję, że niebawem dojdzie do rozwiązania konfliktu i będzie porozumienie, dlatego że obie strony chcą rozwiązania konfliktu. Przecież najważniejsi są mali pacjenci, a także ich zatroskani rodzice.
Chciałam zapytać pana ministra zdrowia: Czy wiadomo panu ministrowi, gdzie mali pacjenci mają zapewnioną opiekę, dostęp do świadczeń? Czy są to odpowiednie poziomy referencyjności oddziałów bądź szpitali? Czy ta sprawa jest uregulowana?
Kolejne pytanie do pana ministra, bo nie usłyszałam w trakcie wypowiedzi, na jakim etapie to jest, bo jednym z punktów spornych, nie wiem, czy nie najważniejszym, są normy zatrudnienia pielęgniarek - chodzi o ich liczbę - na poszczególnych oddziałach. Na jakim etapie w tym momencie są rozmowy pomiędzy dyrekcją a pielęgniarkami o normach zatrudnienia na poszczególnych oddziałach?
Jeszcze jedno pytanie do pana rzecznika praw dziecka. Ten spór trwa od 2014 r. Jakie pan rzecznik podejmował działania - od momentu wszczęcia sporu do dziś - na
rzecz rozwiązania tego konfliktu? Dziękuję.
Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość przedstawiam opinię na temat zmiany ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia.
Uważamy, że ta zmiana jest uzasadniona i konieczna. Pierwsza wprowadzona poprawka umożliwi nowelizację rozporządzenia w sprawie recept wystawianych przez panie pielęgniarki i położne, podobnie jak rozporządzenie dotyczące recept lekarskich, które było wcześniej nowelizowane. Ta zmiana jest konieczna, ponieważ docelowe rozporządzenie w tej sprawie dopiero zostanie wydane.
Druga poprawka, tzn. zmiana terminu dla prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, wydłużenie czasu, potrzebna jest w celu wprowadzenia do systemu informatycznego danych z istniejących programów lekowych. To nie ograniczy w żaden sposób dostępu dla pacjentów do programów lekowych, co jest bardzo istotne. Z założenia ten system służy monitorowaniu pacjentów prowadzonych właśnie w programach lekowych, a większy margines czasowy zapewni odpowiednie wdrożenie i przetestowanie, a w konsekwencji skuteczniejsze monitorowanie procesu leczniczego pacjentów.
Uchwalenie ustawy zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia oraz niektórych innych ustaw w konsekwencji da ministrowi zdrowia czas na uporządkowanie obszarów uprawnień pań pielęgniarek i położnych w zakresie wystawiania recept oraz, mówiąc ogólnie, monitorowania programów lekowych.
W związku z tym klub Prawo i Sprawiedliwość w pełni popiera projekt ustawy i prosi Wysoki Sejm o przyjęcie projektu tej ustawy. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panowie Ministrowie! Obecnie sprawy dotyczące błędów medycznych mogą być prowadzone przez: rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy działającego w oparciu o przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, po drugie, rzecznika praw pacjenta działającego na podstawie ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta, po trzecie, komisje do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, po czwarte, sądy cywilne w przypadku wystąpienia z pozwem pacjenta lub jego rodziny, po piąte, sądy karne z oskarżenia publicznego lub prywatnego, po szóste, ministra zdrowia w ramach uprawnień wynikających z ustawy o działalności leczniczej i po siódme, podmioty lecznicze, które mają obowiązek zawiadomić po powzięciu informacji o podejrzeniu popełnienia błędu medycznego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lekarzy lub prokuratora rejonowego.
Istotną przyczyną opóźnień w rozpatrywaniu spraw z zakresu błędów medycznych zarówno w śledztwie, jak i później w postępowaniu karnym, a także w postępowaniu cywilnym i w postępowaniu przed rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej lekarzy i wojewódzkimi komisjami o zdarzeniach medycznych jest niezwykle długi czas oczekiwania na opinię biegłych sądowych lub opinię instytutu naukowego lub naukowo-badawczego. Z jednej strony spowodowane jest to ograniczoną liczbą biegłych specjalistów z zakresu wielu dziedzin medycyny koniecznych do wydania opinii, a z drugiej zaś wielością toczących się spraw.
Pytanie: Czy zdaniem pana ministra wskazane wyżej organy są niewystarczające do zapewnienia właściwego nadzoru nad personelem medycznym?
Dziękuję bardzo.
Panie ministrze, nie dosłyszałam dokładnie odpowiedzi, ale ocenione zostały wdrożone postępowania prokuratorskie, a chyba aż 60% z nich to umorzenia. Kto to oceniał? To moje pytanie. A drugie, dodatkowe, jest takie: Czy przewiduje się, w celu znacznego skrócenia czasu oczekiwania na opinię biegłych w sprawach błędów medycznych, zmianę przepisów w zakresie procedur Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu postępowania cywilnego, a także ewentualną zmianę stawek wynagrodzenia biegłych czy też sposobu ustalania wynagrodzenia biegłych? Myślę, że to mogłoby też przyczynić się do poprawy tempa procedowania. Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Główne pytanie dotyczy funduszy europejskich przeznaczonych na deinstytucjonalizację, które moglibyśmy wykorzystać np. na finansowanie zespołów leczenia środowiskowego oraz oddziałów dziennych w leczeniu psychiatrycznym, a także przy tworzeniu innych miejsc, środowisk przyjaznych leczeniu psychiatrycznemu.
Wszystkie kraje europejskie, które ratyfikowały konwencję praw człowieka dla osób z niepełnosprawnościami, przygotowały strategie deinstytucjonalizacji w oparciu o ogólnoeuropejskie wytyczne dotyczące przejścia z opieki instytucjonalnej do opieki świadczonej na poziomie społeczności lokalnej. Polska ratyfikowała ww. konwencję w 2012 r. Niestety jesteśmy jedynym krajem z bloku państw postkomunistycznych, który nie przygotował takiej strategii. Co więcej, ministrowie zdrowia oraz pracy i polityki społecznej na spotkaniu z Komisją Europejską w 2012 r. odmówili wdrożenia w Polsce ww. wytycznych. W rezultacie nie przekazano wiedzy na temat tego, czym jest ten proces deinstytucjonalizacji oraz jak należy go przeprowadzić z wykorzystaniem środków Unii Europejskiej.
Konsekwencją tamtej decyzji jest fakt, że fundusze europejskie, które miały wspierać ten proces, tj. minimum 5 mld zł, zostały źle zaprogramowane. Co więcej, obecnie trwają prace nad kryteriami co do wyboru projektów zgłaszanych z różnych konkursów. Te kryteria nie są ze sobą powiązane jednym strategicznym dokumentem, czyli strategią deinstytucjonalizacji. Środki w ten sposób pozyskane z funduszy europejskich mogłyby potężnie wesprzeć reformę psychiatrii, która jest bardzo konieczna i potrzebna.
Pytanie jest takie: Czy pan minister rozważa powołanie zespołu międzyresortowego do spraw procesu deinstytucjonalizacji? Chodzi o trzy resorty: zdrowia, rodziny, pracy i polityki społecznej oraz rozwoju. Czy Ministerstwo Zdrowia ma w planach przygotowanie strategii deinstytucjonalizacji, która pozwoliłaby ubiegać się o środki europejskie przeznaczone właśnie na ten cel? Dziękuję.
Pytający bardzo dziękują za wyczerpującą odpowiedź. Nastraja nas to bardzo optymistycznie i wierzymy w to, że ˝Narodowy program ochrony zdrowia psychicznego˝ i wszystkie związane z nim reformy niebawem będą wdrożone. Dziękuję bardzo.
