Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Ważnymi formami współpracy europejskiej są Grupa Wyszehradzka i Trójkąt Weimarski. Chciałabym skupić się na tym drugim. W tym roku obchodzimy jego 25-lecie. W moim przekonaniu jego formuła wyczerpała się i wymaga dziś głębokiego przedefiniowania.
W związku z tym moje pytanie: Jak zatem rząd ocenia działalność w ramach Trójkąta Weimarskiego i jaka będzie przyszłość tej grupy? Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj krzyczeliście: każde dziecko. A według doniesień medialnych wasz wieloletni lider Donald Tusk na spotkaniu z PSL-em w marcu 2012 r. mówił: dla państwa najtańsza jest rodzina bez dzieci.
Stąd moje pytanie, pani minister: Czy projekt ˝Rodzina 500+˝ to pierwszy kompleksowy program polityki prorodzinnej od 26 lat? I czy przyjęcie poprawek opozycji spowoduje, że będzie to program socjalny, a nie polityki prorodzinnej?
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szacunkowo ponad 1 mln pracowników rocznie jest delegowanych przez swoich pracodawców do pracy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Polska jest państwem, z którego delegowanych jest najwięcej pracowników w całej Unii: ok. 23-25% całkowitej liczby delegowanych w Unii Europejskiej. To jest tak naprawdę ok. 267 tys.
Komisja Europejska proponuje nowelizację dyrektywy określającej zasady delegowania pracowników w postaci dyrektywy 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Polska ma czas do 18 czerwca 2016 r. na transpozycję tej dyrektywy. Proponowane przez Komisję Europejską zmiany budzą wielkie zaniepokojenie. Ich przyjęcie oznaczałoby wprowadzenie zasady równej płacy, która doprowadziłaby prawdopodobnie do ograniczenia procesu delegowania pracowników z Polski, co z kolei pociągnęłoby za sobą negatywne skutki w postaci m.in. negatywnego wpływu na sektor małych i średnich przedsiębiorstw, zmniejszenia konkurencyjności polskich przedsiębiorstw i zmniejszenia środków na rozwój działalności gospodarczej.
W związku z tym moje pytanie: Jaki jest stan wdrożenia dyrektywy 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług? I drugie pytanie
, w związku z pojawiającymi się informacjami na temat planowanej zmiany dyrektywy podstawowej dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, czyli dyrektywy 96/71/WE: Jakie jest stanowisko rządu w tej sprawie?
Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec sprawozdania Rady Ministrów z realizacji ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w 2014 r. Ta ustawa daje możliwość zakładania innych form opieki nad najmłodszymi niż formy dotychczasowe, takich jak klub dziecięcy czy dzienny opiekun. Przepisy, które weszły w życie 1 października 2011 r., pozwalają też legalnie zatrudnić nianię. Ustawa dokładnie określa zasady działania poszczególnych form opieki nad dziećmi, warunki świadczonych usług, liczbę i kwalifikacje pracowników sprawujących opiekę, nadzór nad warunkami i jakością tej opieki. Art. 6 ustawy nakłada na Radę Ministrów obowiązek składania Sejmowi i Senatowi corocznego sprawozdania z jej realizacji w terminie do dnia 30 września. Obecnie analizowany dokument podsumowuje efekty jej działania w 2014 r., stanowi trzecią ocenę funkcjonowania ustawy.
Coroczne sprawozdania Rady Ministrów umożliwiają sprawdzenie, czy ustawa jest dobrze realizowana. Co było zatem celem powstania tej ustawy? Przede wszystkim pomoc kobietom, które po urodzeniu dziecka i urlopie macierzyńskim chciały wrócić do pracy, zaś nadrzędnym celem było zachęcenie kobiet do rodzenia dzieci. Czy w 2014 r. te cele zostały zrealizowane? Rok 2014 był istotny, jeśli chodzi o realizację tej ustawy, ponieważ kończył się okres przejściowy umożliwiający przystosowanie się do wymaganych przez ustawę warunków i obowiązkowe uzyskanie wpisu do rejestru żłobków i klubów dziecięcych. W 2014 r., podobnie jak w latach poprzednich, ustawa przyniosła pewne efekty. Przybywało placówek opieki nad małymi dziećmi w tempie podobnym do poprzedzającego roku. Liczba takich instytucji w 2014 r. wynosiła 2,5 tys. Przybyło opiekunów dziennych. To był najwyższy wzrost, bo prawie ośmiokrotny. Mimo to w liczbach wygląda to skromnie, bo 440 na całą Polskę. Co prawda opiekunów dziennych było więcej niż klubów dziecięcych, bo tych było 380, jednak rozwój tych instytucji wydaje się niedostateczny, czyli w tym zakresie ustawa nie przynosi wyraźnej poprawy. W 2014 r. instytucje opieki oferowały łącznie nieco ponad 71 tys. miejsc. Co 16. dziecko w Polsce w wieku do lat 3 miało zagwarantowaną opiekę w żłobku, klubie dziecięcym lub opiekuna dziennego. To skromny wynik, ale dane dotyczące wsi są jeszcze gorsze - ok. 4700 miejsc znajdowało się na terenach wiejskich, a więc jedynie 6,5% wszystkich miejsc. Dramatycznie wygląda to, że zaledwie 1% dzieci niepełnosprawnych objętych jest opieką. Ponadto można zaobserwować tu znaczące różnice geograficzne. W województwie opolskim na jedno miejsce opieki przypadało 10 dzieci, podczas gdy w moim województwie świętokrzyskim czy w województwie warmińsko-mazurskim aż 26.
Choć ustawa miała wspierać powstawanie innych form opieki niż żłobki, to stało się odwrotnie. Stanowią one zaledwie 10% istniejących w 2014 r. placówek. Co prawda następuje wzrost liczby dzieci do 3. roku życia objętych opieką, ale zaledwie o 1,4 pkt proc., więc przyrost następuje w bardzo wolnym tempie. Choć jest przewidziane dofinansowanie z budżetu państwa, np. program ˝Maluch˝, to tylko 8% wszystkich gmin zgłosiło potrzebę utworzenia nowych miejsc opieki, deklarując zapotrzebowanie łącznie na ok. 25 tys. miejsc. Najwięcej potrzebnych miejsc jest na Mazowszu - przeszło 8 tys., najmniej w moim województwie świętokrzyskim - 217, podkarpackim - 245 i lubelskim - ok. 320. Zapotrzebowanie odnosi się do ok. 2% dzieci w Polsce.
Tu pojawia się ważne pytanie: Dlaczego gminy nie są zainteresowane tworzeniem nowych miejsc opieki? Odpowiedź wydaje się prosta. Według danych 35% powstało i funkcjonuje dzięki środkom z programu ˝Maluch˝, a więc bez mała 2/3 placówek jest finansowanych w większości przez gminy. W ramach Programu Operacyjnego ˝Kapitał ludzki˝ zrealizowano 239 umów. Na ich podstawie działalność rozpoczęło tylko 380 instytucji opieki nad najmłodszymi. W sprawozdaniu widać więc duży optymizm, ale kiedy spojrzymy na liczby, staje się umiarkowany.
Ustawa wyznaczała dobre cele, ale nie spełnia oczekiwań, przede wszystkim rodziców, którzy mieli nadzieję, że po wprowadzeniu tego prawa znacząco zmieni się sytuacja opieki nad małymi dziećmi. Jest ona przykładem szczątkowych działań poprzedniej ekipy w zakresie spraw społecznych. Prawo i Sprawiedliwość patrzy na te kwestie w inny sposób: wsparcie rodzin, zachęta do rodzenia dzieci są to jedne z głównych celów naszego rządu, parlamentu, obecnej władzy. Mimo zastrzeżeń wnoszę o przyjęcie informacji, jednak z zastrzeżeniem, że trzeba jeszcze raz przeanalizować założenia ustawy i jej skuteczność, zwłaszcza w kontekście programu społecznego Prawa i Sprawiedliwości. Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projektowana ustawa przewiduje wprowadzenie szeregu zmian technicznych związanych ze zmianą struktury działu administracji rządowej, obecnie budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo. Konieczne jest wprowadzenie zmian w obowiązujących aktach prawnych polegających na zmianie nazwy ministra właściwego do spraw tego działu poprzez zastąpienie wyrazów ˝minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa˝ wyrazami ˝minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa˝.
Zmiana w art. 23a ustawy o działach administracji rządowej polega na doprecyzowaniu w pkt 2, że wchodzące w zakres działu Rozwój regionalny sprawy programowania i realizacji polityki regionalnej obejmują politykę miejską oraz koordynację programów i działań w zakresie rewitalizacji obszarów zdegradowanych społecznie i gospodarczo. Projekt przewiduje także uchylenie w art. 23a pkt 2a, co stanowi konsekwencję zmian wprowadzonych ustawą z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw, w której przewidziano, że całość spraw dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego, bez ich dalszego rozróżniania na poziom lokalny, krajowy i regionalny, znajdzie się w zakresie kompetencji ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Ponadto projekt przewiduje wydzielenie z dotychczasowych kompetencji ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego zadań z zakresu przygotowania i uzgadniania planów zagospodarowania przestrzennego województwa oraz określania obszarów funkcjonalnych i przypisanie tych zadań ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.
W zakresie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzono zmianę polegającą na uchyleniu upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 3. W wyniku przeglądu dotychczasowych kompetencji ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa projekt przewiduje dwie zmiany polegające na przekazaniu dotychczasowych kompetencji tego ministra innym ministrom z uwagi na ich merytoryczną właściwość.
W związku z powyższym w imieniu klubu Prawa i Sprawiedliwości składam wniosek o skierowanie projektu do prac we właściwej merytorycznie Komisji Infrastruktury. Dziękuję bardzo.
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt ten jest w głównej mierze wynikiem zmian wprowadzonych ustawą z 19 listopada ub. r. o działach administracji rządowej. Powstały wówczas nowe ministerstwa, m.in z Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju wyodrębniono Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa oraz Ministerstwo Rozwoju, utworzono Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji łączące w sobie kompetencje Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i część kompetencji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. To jest ustawa porządkująca. Porządkuje ona i dokładnie wyodrębnia kompetencje z uwagi na właściwości merytoryczne oraz przypisuje je konkretnym ministrom, tak by usprawnić funkcjonowanie administracji rządowej w obecnym kształcie, by stworzyć warunki dogodnego współdziałania powstałych niedawno resortów, umożliwić szybkie reagowanie na zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą czy otoczenie prawne. Ustawa przypisuje np. Urząd Dozoru Technicznego ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, ale projekt deleguje także, przenosi ze względów merytorycznych część kompetencji ministra budownictwa na innych ministrów. Wprowadza choćby zmianę w zakresie organu właściwego do wydawania rozporządzenia określającego wymogi, jakie muszą spełnić cmentarze, groby i inne miejsca grzebania zwłok. Dotychczas wydawał je minister budownictwa, projekt proponuje natomiast, by było wydawane przez ministra zdrowia, jednak w porozumieniu z ministrem budownictwa. Komisja Infrastruktury wprowadziła poprawki dotyczące głównie nazewnictwa.
W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę także o przyjęcie następujących poprawek: 1. Art. 1 otrzymuje brzmienie: Art. 1. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 9a w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie: rewitalizacji, z zastrzeżeniem art. 23a pkt 2; 2) w art. 23a: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: programowania i realizacji polityki regionalnej, obejmującej również politykę miejską oraz koordynację programów i działań w zakresie rewitalizacji obszarów zdegradowanych społecznie i gospodarczo, b) uchyla się pkt 2a i 2b
. 2. W art. 5 należy dodać nową zmianę w brzmieniu: w art. 20 w ust. 2b we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy ˝ust. 2˝ zastąpić wyrazami ˝ust. 2a˝. 3. W art. 7: a) w pkt 1 skreśla się wyrazy ˝oraz w art. 37b w ust. 4˝, b) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: 2a) w art. 37b ust. 4 otrzymuje brzmienie: 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określą, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zawarty w części tekstowej oraz części graficznej sporządzanej w formie cyfrowego opracowania kartograficznego tworzonego na podstawie baz danych, określając w szczególności materiały planistyczne, rodzaj opracowań kartograficznych, skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia, nazewnictwo, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych, mając na względzie czytelność i przejrzystość planów oraz wytyczne przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego oraz organy Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego obszarów morskich. 4. W art. 8 skreśla się pkt 2. 5. Art. 16 skreśla się... tutaj nie sprecyzowano...
Art. 59 otrzymuje brzmienie: Art. 59. Z dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego i realizujący przed dniem 27 listopada 2015 r. zadania, które zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw...
Proszę zbliżać się do końca wypowiedzi. Proszę kończyć.
...budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, stają się członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego...
Prosimy także o wniesienie poprawek dotyczących m.in. art. 62 ustawy, art. 63.
Takie poprawki chciałam zgłosić w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość. Dziękuję.
Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Drodzy Rolnicy! W moim województwie świętokrzyskim znajdują się tereny, na których większość mieszkańców żyje z produkcji owoców: wiśni, czarnych porzeczek, jabłek przemysłowych. Ceny tych ostatnich oscylują obecnie na poziomie 20 gr za 1 kg. Zakłady przetwórcze katastrofalnie i bez żadnych podstaw obniżają ceny skupu jabłek. Stąd moje pytanie. Panie ministrze, jakie rozwiązania planuje pan wdrożyć, by poprawić sytuację w polskim sadownictwie?
Zebrałam także powtarzające się wnioski z moich spotkań z sadownikami i chciałabym zadać kilka pytań. Czy rozważa pan wprowadzenie doraźnych instrumentów interwencyjnych, które poprzez odpowiednie podmioty, np. poprzez powstały fundusz stabilizacyjny cen, prowadziłyby do skupu interwencyjnego w celu całkowitego wycofania towaru z rynku, ale poprzez nie dalszą dystrybucję, lecz całkowite wycofanie jabłek z rynku żywności, czy też zakładałyby dopłaty dla sadowników do cen skupu jabłek czy też innych owoców w sytuacji, gdyby cena spadła poniżej ustalonego poziomu?
Czy rozważa pan wprowadzenie barier celnych wobec rynków spoza Unii Europejskiej czy też wprowadzenie dopłat do eksportu jabłek spoza Unii Europejskiej bądź wprowadzenie obowiązku kontraktacji przez zakłady przetwórcze bezpośrednio od rolników, a więc wieloletnich cen umownych zgodnych z art. 168 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych?
Dziękuję bardzo.
