Panie Marszałku! Panie Ministrze! Przez wiele lat ograniczano działalność w obszarze poszukiwań, wydobycia oraz dystrybucji gazu ziemnego i ropy naftowej w Polsce południowo-wschodniej. Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo likwidowało kolejne placówki na terenie województwa podkarpackiego lub konsekwentnie ograniczało ich funkcjonowanie, sprowadzając m.in. duży, kilkusetosobowy zakład w Jarosławiu przynoszący rocznie zyski w wysokości 4-5 mln zł do roli niewielkiego punktu dystrybucji. Jednocześnie niekonsekwentnie w odniesieniu do z góry przyjętych i podawanych przez PGNiG założeń dokonywano zmian decyzji, m.in. przywracając funkcjonowanie jednej z wcześniej zlikwidowanych małych placówek, małego punktu dystrybucji gazu w Dynowie. Te działania budzą pytania o transparentność decyzji oraz zasadność przytaczanej przez ostatnie lata przez poprzednie władze PGNiG argumentacji mówiącej o poprawie efektywności funkcjonowania tych jednostek. Proces tzw. restrukturyzacji doprowadził w rezultacie do ograniczenia i zwinięcia infrastruktury energetycznej w mniejszych miejscowościach, obniżając tym samym poziom obsługi lokalnych odbiorców.
Tu szczególnie chcę się odnieść do dwóch jednostek. To punkt gazowy w Lubaczowie, który został zlikwidowany w 2015 r., punkt, który obsługiwał 7 tys. odbiorców. Ze względu na to, że powiat lubaczowski jest jednym z większych powiatów w województwie, utrudniło to dojazd i kontakt z klientami, bo często te odległości przez likwidację punktu sprowadzały się do blisko 1,5-godzinnego czasu dojazdu. To oczywiście obniża poziom bezpieczeństwa usług i kontaktu z odbiorcami usług.
I druga kwestia, którą poruszyłam wcześniej. Chodzi o duży Oddział Zakład Gazowniczy w Jarosławiu
, w którym ograniczono zatrudnienie, zmniejszając je z 600 osób do 40 osób. Oddział posiadał aż cztery tłocznie, dwie stacje przesyłowe, obsługiwał 4,5 tys. km
, przeniesiony został do Tarnowa, gdzie infrastruktura jest znacznie uboższa, a jest to jeden z najbardziej zgazyfikowanych terenów w kraju.
Moje pytanie w związku z tym brzmi: Czy ministerstwo zechce przeanalizować zaistniałą sytuację i niekorzystne zmiany, do których dochodziło za poprzednich rządów, Platformy Obywatelskiej i PSL, i zechce rozważyć cofnięcie tych zmian infrastrukturalnych, mając na uwadze przywrócenie realnej efektywności funkcjonowania placówek sektora energetycznego w oparciu o potencjał surowcowy terenu, i zadba o stabilizację, inwestycje i rozwój przemysłu gazowo-naftowego na Podkarpaciu? Dziękuję.
Panie Marszałku! Pani Minister! Chciałabym zapytać, czy prawdą jest, że jeszcze zaledwie pół roku temu Platforma Obywatelska ustami ówczesnej premier Ewy Kopacz twierdziła, że w budżecie na 2016 r. nie ma pieniędzy na tego rodzaju ustawy, na tego rodzaju projekty...
...a dzisiaj usiłuje wywrócić
proponowany przez rząd system ustawy i polityki prorodzinnej nastawionej, o czym państwo chyba zapomnieliście, na zwiększenie dzietności, proponując, aby ustawa 500+ zamieniła się w kolejny element systemu pomocy społecznej.
Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Prawo i Sprawiedliwość w sprawie przedłożonego przez Radę Ministrów sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020. Sprawozdanie obejmuje rok 2014 i zostało przygotowane przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej we współpracy z innymi ministerstwami i jednostkami samorządu terytorialnego oraz organizacjami pozarządowymi.
Dokument wpłynął do Sejmu 15 października 2015 r., druk nr 178. 13 stycznia został skierowany do prac w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Sprawozdanie z realizacji programu zostało w dniu 24 lutego przyjęte przez Komisję Polityki Społecznej i Rodziny, która rekomendowała Wysokiej Izbie przyjęcie sprawozdania z druku nr 268.
Program ma wieloletnią perspektywę. Wyznacza obszary, kierunki i rodzaje działań nastawione na promowanie profilaktyki oraz realizację zadań wobec osób będących zarówno sprawcami, jak i ofiarami przemocy w rodzinie na wszystkich szczeblach administracji publicznej, we współpracy z podmiotami reprezentującymi środowiska lokalne.
Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie realizowano w czterech obszarach: profilaktyka i edukacja społeczna, ochrona i pomoc osobom dotkniętym przemocą w rodzinie, oddziaływanie na osoby stosujące przemoc w rodzinie, a także w ostatnim obszarze: podnoszenie kompetencji służb i przedstawicieli podmiotów realizujących działania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
W zakresie pierwszego obszaru: profilaktyka i edukacja społeczna przeprowadzono badania poziomu przemocy wśród Polaków. W sprawozdaniu przedstawiono wyniki badań dotyczące źródeł i procentowej skali zjawiska z podziałem na rodzaje stosowanej przemocy. W ramach tego obszaru prowadzone były ogólnopolskie i lokalne kampanie społeczne. Podjęto również współpracę pomiędzy organami samorządu terytorialnego a Kościołami i związkami wyznaniowymi znajdującymi się na danym terenie. Działania te objęły ponad 1 tys. inicjatyw w ponad 1 tys. gminach i 50 powiatach. Opracowano również programy osłonowe oraz edukacyjne dotyczące działań w zakresie zapobiegania przemocy w rodzinie, szczególnie wobec dzieci, kobiet i osób starszych lub z niepełnosprawnościami.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej realizuje program osłonowy dotyczący wspierania jednostek samorządu terytorialnego w tworzeniu systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Na ten program przeznaczono w 2014 r. ok. 3 mln zł. Program przeciwdziałania przemocy oraz ochrony jej ofiar opracowano i realizowano na wszystkich szczeblach samorządu w ponad 2 tys. gmin, blisko 300 powiatach oraz samorządach wojewódzkich.
Drugi obszar dotyczy działań skierowanych na ochronę i pomoc osobom, które zostały dotknięte przemocą. W ramach tego obszaru uruchomiono funkcjonowanie zespołów interdyscyplinarnych oraz grup roboczych. W 2014 r. w gminach funkcjonowało ponad 2,5 tys. zespołów i 70 tys. grup roboczych zajmujących się indywidualnymi przypadkami.
Kolejne działanie w ramach tego obszaru to stworzenie placówek pomocowych dla osób dotkniętych przemocą - w Polsce funkcjonuje ok. 1 tys. takich placówek - oraz zwiększenie dostępności ogólnopolskich i lokalnych telefonów zaufania. W 2014 r. odbyło się w sumie ponad 60 tys. rozmów, na skutek których podjęto 16 tys. interwencji. W ponad 1350 przypadkach interwencja ta dotyczyła odizolowania dzieci od środowiska, w którym doświadczają przemocy.
Trzeci obszar dotyczy oddziaływania na osoby stosujące przemoc. W ramach procedury ˝Niebieskiej karty˝ w 2014 r. wszczęto postępowania w blisko 100 tys. przypadków, w tym najwięcej postępowań zostało wszczętych przez Policję i jednostki pomocy społecznej. Ponadto opracowano i zrealizowano programy korekcyjno-edukacyjne dla osób stosujących przemoc - w 2014 r. wzięło w nich udział ponad 6 tys. osób - oraz programy psychologiczno-terapeutyczne. Od 2017 r. to zadanie zgodnie z harmonogramem wynikającym z programu będzie finansowane z budżetu państwa. W 2014 r. na poziomie samorządów do programu przystąpiło ponad 1,6 tys. osób.
Czwarty, ostatni obszar to podnoszenie kompetencji służb i przedstawicieli podmiotów realizujących działania z zakresu przeciwdziałania przemocy.
W ramach programu opracowano i zorganizowano system szkoleń dla osób realizujących zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W 2014 r. łącznie przeszkolono ponad 3 tys. osób.
Łącznie na realizację zadań z dziedziny przeciwdziałania przemocy w rodzinie w budżecie na 2014 r. zaplanowano kwotę 16 400 tys. zł, z czego w budżetach województw ponad 14 mln zł i w rezerwie celowej ponad 1800 tys. W ostatnim planie, finalnie na dzień 31 grudnia kwota ta w budżecie na realizację programu po zmianach wyniosła prawie 16 700 tys. zł. Środki te wykorzystano w ponad 98%.
Działania Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w zakresie realizacji programu wspiera Zespół Monitorujący ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Zespół uczestniczy w opracowaniu wytycznych do organizacji szkoleń i ocenia wnioski samorządów lokalnych w ramach programu osłonowego dofinansowane przez ministra. Ponadto inicjuje działania legislacyjne w obszarze przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz opiniuje obszary badań i ogólnopolskich kampanii społecznych, do których realizacji jest zobowiązany minister rodziny, pracy i polityki społecznej.
Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, który w sposób operacyjny uzupełnia ustawę o przeciwdziałaniu przemocy, stanowi element realizacji polityki państwa w tej dziedzinie. Pomimo dużej liczby zaleceń wynikających z przeprowadzonej analizy sprawozdania, których wykonanie jest konieczne w celu polepszenia i usprawnienia wykonania programu, Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość poprze przyjęcie sprawozdania z realizacji rządowego programu przez Wysoką Izbę. Dziękuję.
Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Druk nr 564 wpłynął do Sejmu 3 czerwca, a 6 czerwca został skierowany do prac w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. W dniu 6 lipca komisja przyjęła projekt, rekomendując Wysokiej Izbie uchwalenie projektu ustawy.
Projekt wprowadza rozwiązania usprawniające działanie organów reprezentujących osoby niepełnosprawne w ich sprawach oraz reguluje przepisy w zakresie niewłaściwego wydatkowania środków pochodzących z funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Z uwagi na zbyt restrykcyjne regulacje dotyczące kar dla pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy nie przekazali środków na fundusz, wnioskodawcy zaproponowali zmniejszenie nałożonych na pracodawcę obciążeń finansowych, obligując go do dokonania wpłaty na fundusz rehabilitacji 30% kwoty nieprzekazanych środków, a nie, jak dotychczas, 30% kwoty ogółu środków zgromadzonych w zakładowym funduszu.
Ponadto nowelizacja dokonuje zmiany przepisów w zakresie funkcjonowania Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Rozszerzeniu ulegają kompetencje rady, która stanie się w myśl nowych przepisów organem opiniodawczo-doradczym wyposażonym w możliwość powoływania ekspertów, zlecania badań i ekspertyz związanych z realizacją wyznaczonych jej zadań. Projekt doprecyzowuje również liczebność i zasady członkostwa w radzie przedstawicieli organizacji pozarządowych innych niż wymienione w ustawie oraz tryb zgłaszania do jej składu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego. Ustawa gwarantuje członkostwo 20 przedstawicielom pozostałych organizacji pozarządowych powoływanym jednak nie dłużej niż na dwie kadencje rady, z poparciem co najmniej 15 organizacji pozarządowych działających na rzecz osób niepełnosprawnych. Rozwiązania te mają na celu zwiększenie kompetencji i transparentności rady. Jednocześnie rozszerzeniu ulegnie dotychczasowy zakres działania rady, na którą wnioskodawca nakłada obowiązek przedstawiania pełnomocnikowi rządu do spraw osób niepełnosprawnych opinii w sprawie standardów dotyczących realizacji zadań określonych w ustawie oraz wydawania w nieprzekraczalnym terminie 30 dni opinii co do dokumentów przedkładanych radzie przez pełnomocnika. Zapis ten ma dodatkowo zabezpieczyć właściwą realizację ustawowych obowiązków.
Zgodnie z art. 43 ust. 4 pkt 3-5 ustawy członkostwo w radzie utracą osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie, a także osoby uchylające się od pełnienia obowiązków oraz niezdolne do ich pełnienia z powodów zdrowotnych. Nowa ustawa przekazuje pełnomocnikowi do spraw osób niepełnosprawnych kompetencje w zakresie zwoływania posiedzeń rady. Zmiany te niewątpliwie zwiększą efektywność działania organu zajmującego się sprawami osób niepełnosprawnych i zapewnią właściwą reprezentatywność grup osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. W art. 49f wnioskodawcy wprowadzają zapisy umożliwiające umorzenie, rozłożenie na raty lub odroczenie terminu spłaty należności dotyczących nienależnego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wraz z możliwością umorzenia odsetek w przypadkach uzasadnionych m.in. ważnym interesem publicznym, względami społecznymi lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie. Pracodawca osób niepełnosprawnych otrzymuje też gwarancję płynności finansowania przez fundusz wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne w okresie istnienia zaległości. Jest to istotne rozwiązanie uwzględniające dobro zatrudnionych osób niepełnosprawnych.
Projekt zakłada ponadto zmiany w ustawie o języku migowym w zakresie warunków, które spełniać ma przewodniczący Polskiej Rady Języka Migowego. Dotychczas funkcję tę mogła pełnić osoba posiadająca wykształcenie lub doświadczenie jednocześnie w zakresie znajomości trzech sposobów komunikacji. Wolą wnioskodawców jest złagodzenie tego rygorystycznego wymogu i ograniczenie kwalifikacji kandydata na przewodniczącego rady do znajomości polskiego języka migowego i języka polskiego, co niewątpliwie umożliwi ubieganie się o tę funkcję większej liczbie kandydatów przygotowanych do jej pełnienia.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiony projekt nowelizacji ustawy doprecyzowuje, usprawnia i w rezultacie czyni bardziej transparentnym dotychczasowy tryb działania Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych, rzetelniej zabezpiecza też prawa pracowników uprawnionych do korzystania z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom społecznym w tym zakresie, dlatego też klub Prawa i Sprawiedliwości poprze przyjęcie proponowanego projektu ustawy przez Wysoką Izbę. Dziękuję.
Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość dotyczące poselskiego projektu uchwały w sprawie oddania hołdu ofiarom ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1943-1945, druk nr 723.
Połączone Komisje: Kultury i Środków Przekazu oraz Łączności z Polakami za Granicą po przeprowadzeniu pierwszych czytań projektów uchwał z druków nr 625 i 640 w dniu 21 czerwca 2016 r. oraz rozparzeniu tych projektów w dniu 19 lipca przyjęły wspólny projekt, rekomendując Wysokiej Izbie jego uchwalenie.
Prawo i Sprawiedliwość już w 2013 r. przygotowało projekt uchwały mający na celu upamiętnienie tamtych tragicznych wydarzeń i oddanie hołdu bestialsko pomordowanym Polakom na Kresach II Rzeczypospolitej, a także, co równie ważne, oddanie hołdu ich rodzinom poprzez przywrócenie pamięci historycznej tamtych wydarzeń i nazwanie tej zbrodni, rzezi wołyńskiej, ludobójstwem. Projekt ten głosami Platformy Obywatelskiej i Ruchu Palikota odrzucono. Wymordowanie ponad 100 tys. Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej w ramach ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich m.in. z OUN i UPA było bezsprzecznie ogromnym ciosem zadanym narodowi polskiemu. Prawda o tamtych wydarzeniach, o eksterminacji polskich rodzin podobnie jak prawda o zbrodni katyńskiej przez lata stanowiła prawdę zakazaną. Zmowa milczenia narzucona przez komunistyczną cenzurę miała na stałe wymazać ją ze świadomości narodowej.
Pamięć i prawda historyczna były od zawsze jednym z priorytetów Prawa i Sprawiedliwości. Godne upamiętnienie tamtych wydarzeń stanowi moralny obowiązek kolejnych pokoleń, bez którego spełnienia niemożliwe staje się dalsze budowanie i pielęgnowanie tożsamości narodowej. Śp. prezydent Lech Kaczyński w niewygłoszonym podczas obchodów 70. rocznicy zbrodni katyńskiej przemówieniu miał powiedzieć: ˝Nie da się budować trwałych relacji na kłamstwie. Kłamstwo dzieli ludzi i narody. Przynosi nienawiść i złość. Dlatego potrzeba nam prawdy. Racje nie są rozłożone równo, rację mają ci, którzy walczą o wolność. My, chrześcijanie, wiemy o tym dobrze: prawda, nawet najboleśniejsza, wyzwala. Łączy. Przynosi sprawiedliwość. Pokazuje drogę do pojednania˝. Dziś, pomni tamtych słów i świadomi obowiązku, jaki na nas ciąży, przywołujemy prawdziwy obraz tamtych tragicznych wydarzeń, które, podobnie jak zbrodnia katyńska czy zbrodnie przeciwko narodowi polskiemu dokonywane przez hitlerowskie Niemcy podczas II wojny światowej, w pełni zasługują na miano ludobójstwa.
Kulminacja zbrodniczej działalności ukraińskich nacjonalistów określana przez historyków mianem rzezi wołyńskiej przypadła na dzień 11 lipca 1943 r., dlatego tak istotne jest oddanie tego dnia hołdu Kresom. Jak stanowi uchwała, ˝Ofiary zbrodni popełnionych w latach 40. przez ukraińskich nacjonalistów do tej pory nie zostały w sposób należyty upamiętnione, a masowe mordy nie zostały nazwane zgodnie z prawdą historyczną ludobójstwem˝. Tą uchwałą oddajemy hołd pomordowanym bestialsko Polakom, ale również przedstawicielom innych narodowości, w tym Ukraińcom, którzy ginęli, niosąc pomoc naszym rodakom. Tylko wspólne uznanie prawdy historycznej, a także zrozumienie i pojednanie mogą zapewnić pokój przyszłym pokoleniom, tak istotny w kontekście podjętej dziś przez Ukrainę walki o zachowanie integralności terytorialnej.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wychodząc naprzeciw moralnym oczekiwaniom i potrzebie elementarnej sprawiedliwości społecznej, klub Prawa i Sprawiedliwości poprze przyjęcie proponowanego projektu uchwały przez Wysoką Izbę, apelując jednocześnie o ustanowienie dnia 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej. Dziękuję.
Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chcę dołączyć się do postulatu, podtrzymać postulat kolegów parlamentarzystów z Podkarpacia odnośnie do wzięcia pod uwagę aspektu dalszego funkcjonowania izby w Przemyślu w kontekście, o którym mówił mój przedmówca pan poseł Andrzej Matusiewicz, w kontekście zrównoważonego rozwoju. Izba zatrudnia 1225 funkcjonariuszy, 59 pracowników Służby Celnej i 25 pracowników obsługi. To ogromna rzesza ludzi i w kontekście tego, że Przemyśl jest byłym miastem wojewódzkim, w kontekście tego, że mówimy o zrównoważonym rozwoju, chcę zwrócić uwagę, że oczywiście rozumiemy jako parlamentarzyści Prawa i Sprawiedliwości ideę reformy, wprowadzenia Krajowej Administracji Sądowej, uszczelnienia, usystematyzowania pracy tej struktury i pewnej centralizacji, natomiast chcemy też
zadbać o rozwój tych małych miejscowości, szczególnie w kontekście transgranicznego położenia i niepokojów, jakie mają miejsce u naszego wschodniego sąsiada - na Ukrainie. Dziękuję.
