Agur bikotekideari 

Kaixo Nora. Beno, lehenengoz atzenekotan oso lanpeturik nagola ezatea da. Ezazu pentxa ez nuela telefonorik hartu nahi. Barkamena eskatzen dizut. Egia ezan, ez dakit oso ondo nolakoa zen Patxirekin zure arremana Atzenekotan, lanak, eta auzo desber dinetan bizitzeak, gure artean diztantzi pixkat jarri du. Baina egia da, zu gaizki pasatzen egoteak, pena handia ematen didala. Zuk ezan bezalaxe, Patxi nire ere tigo xelebre bat hiruditzen zitzaidan. Langilea, edukatu eta denetatik gainera, beti alaia ikuzten zitzaion. Askotan, ze egia den, itxurak ez duela pertxona egiten. Ez zait batere arritzen momentu hauetan lur jota egotea. Denak dakigu amodioko sentimenduak ez direla erraxak emateko eta sendakera bakarra, denbora pasatzea izaten dela. Horain, askok ezango dizue... Patxiri ikusten zitzaion horrelakoa zela...
Nola banekien neskak asko guztatzen zitzaizkiola... eta abar eta abar. Baina horiek denak ez dira zurrumurru hutsak baizik. niri, nora, bizitzak esperientzia eman dit amodiotako arasoetan. Hauxe ikasi bai dut: Bizitzan, bakoitzaren bizitzan, jendea joan eta etortzen dela. Nik jende onari lekua egiten diot. Baina ikusten ba dut ez dela argia, egiazkoa, kale ematen diot bereala. Patxi, zuk ezandakoaz, ta beste neska batekin egonaz, niretzako argi eta garbi oso ondo egin duzu pikutara bidaltzea. Horain dena beltza ikusiko duzu, baina zeure bihotza sendatzean, berriro bueltatuko da zoriontazuna ta argia zeure bizitzara. Ba dakizu, lagunak garela horain dela asko, ta nahi baduzu geratu dezakegu zerbait artzeko. Dudik ez eduki. Espero dut zu lehenbailen hobetzea eta nahi duzunean deitu. Nik ere egingo dut. 

Besarkada haundi bat Animo!