Telebistan zein aldizkarieta gaur egun bolo bolo dabilen gai bati buruz hidazteko gogoa izan dut aldizkari honetan. Ez dakit nondik hazi, orain dela gutxi senitarteko bat hil zitzaigun eta azken hilabeteak oso gogorrak izan dira. Gure osabak, aurretiazko borondateen agiria egin gabe zeukan, eta familiarentza oso gogorra izan da. Hau esanda, gai onek zer pentsarazi egin ninduen eta uste dut gure kultura heriotzari bizkar emanez bizi garela, badirudi beldurra diogula.



       Horren hildotik, ez gara ohartzen familiaz, adibidez, hiltzen garenean nor usten dugun bizitzan, txarto gaudenean guk ezin dugu erabakiri hartun eta maite dugun pertsonek hartu behar dituzte gure erabakiak adibidez ze tratamentu hartu edo ez. Gure kasuan, osabak ez zuen ezer idatzi horri buruz  eta asken hilabeteetan guk hartu behar genituen erabakiak berak zeukan minbiziari buruz. Nire ustez, heriotza bizitzaren parte da eta nola hil bakoitzaren eskubidea.



         Bistan denez, familiako bat hiltzen hari denenan gaixotasunaren ondorioz gertakizun ugari gertatzen dira: zalantzak, eztabaidak, adostasunik eza... Lehen esan dudan bezala, aurreiritzi ugari ditugu, adibidez, eutanasia kasuetan. Hor ikus dezakegu pertsona horren indarra, puntu horretara heltzerakoan ze pentsamendu edo zer pasatu behar zuen. Erabaki hori hartzerakoan ez du bakarrik bere buruaz gain pentsatu, bere familian ere bai, erabaki horiek oso gogorrak bait diria eta.



         Politikariek, ez dute gai oni buruz kongresuan edo senatuan  hitz egiten. Burura etorri zait, horain dela urtebete zerbait hitz egin zela gai oni buruz baina askenean ere erabikirik ez. Hor ikus dezakegu nolako garrantsia duen gai onek, denak beldurra dielako erabaki garrantzitzuak hartzeko orduan. Guk, gorabehera asko izan ditugu, zalantzak eta abar. Gure osaba gure begien aurrean hiltzen ikusi eta ezinoga sartzen zitzaugun gorputzean guk hartzen genituelako azken erbakiak eta.



           Nire uztez gai oni buruz geihago idatzi beharko zen. Nik neuk, horain dela gutxi aurretiazko borondatea egin nuen, horrela nire eskubideetako bat ziurtatzen dut, denok egin beharko genuke. Gainera, ikusita nire antezendeteak familiak ez du erabakirik hartu behar, bertan idatzita bait dago guztia. Botere hori, hemezortzi urtetik gorako edonork egin dezake baina nire gomendioa familiarekin komentatzea komenigarria da. Pertsonai famatu batek esan zuen bezala, bizitzan behin bakarrik bizitzen eda eta guk erabakitzen dugu nola bizi. karpe diem.